Markant

Soms heb ik er zó ontzettend genoeg van om een VIP-behandeling te krijgen!

Vooral als ik al een half uur vóór de balie van de Tweede Kamer sta. Verveelde beveiligingsmedewerkers kijken door me heen. Niks geen actie. Ja, de scanpoortjes doen zwijgend hun werk en laten hele schoolklassen door. Maar ik moet wachten op een speciale medewerker die mij en mijn rolstoel door speciale tourniquets leidt.
En ik wíl helemaal niet in de Tweede Kamer zijn! Maar in Nieuwspoort, waar het boeiende symposium over mantelzorg door allochtonen al lang zonder mij begonnen is. Daar kon ik natuurlijk óók niet naar binnen. Glazen deuren met een bordes erachter. Neu, erg welkom ben ik niet in het Huis der Democratie.
Daar moeten nodig wetten en regels voor komen, denk ik dan. Sterker: die zijn er al, er is namelijk een VN-verdrag aangaande de rechten van mensen met beperkingen. Dat heeft Nederland wel ondertekend, niet te snel natuurlijk, maar nog steeds niet geratificeerd. 99 landen deden dat wel. Tot vandaag. Maar Nederland voelt er niet veel voor liet de staatssecretaris van VWS weten. ‘Geen draagvlak in het kabinet voor het VN-verdrag’, zo formuleerde ze het. Natuurlijk niet! Iedereen gelijk? Je moet er niet aan denken. Het kost geld. En moeite. Wetten  moeten veranderd, werkgevers moeten bij de oren worden gepakt en plaats maken voor mensen met beperkingen.  Scholen moeten open voor ieder en ik kan zonder hulp en omwegen Nieuwspoort binnen.
Gelukkig waren er op de manifestatie VN-Verdrag Waarmaken!, die eind maart in Utrecht werd gehouden, zo’n twaalfhonderd mensen aanwezig die daar anders over denken. En het vaak al in de praktijk brengen. Jonge filmers bijvoorbeeld die een jongen met een licht verstandelijke handicap helpen om de wereld te ontdekken via zijn camera.
Een opsteker, zoveel medestanders. Heerlijk, uit volle borst met mijn fraaie sopraan meezingen met de cabaretgroep de Gemeentereiniging: ‘Iedereen gelijk, wat een gezeik!’.
Maar toen ik op weg naar de stationshal Utrecht weer in een supereng, gammel liftje bezwangerd van pislucht moest, voelde ik weer hoe het is een tweederangsburger te zijn.
Bevalt me niet.
Laat ik nog mee mogen maken dat het VN-verdrag werkelijkheid wordt, ik kan er steeds minder goed tegen, zo’n VIP-behandeling.