Markant

Intussen realiseer ik me wel, dat voor menigeen de lappenmand het vaste nest is en de hulpvraag het vaste patroon. Dat geldt voor al die mensen die met een moeilijk gen ter wereld kwamen, of op een dag uit de rails gleden, of ergens een euvel opliepen, waardoor ze steeds hulp nodig hebben bij het douchen of tijdens de treinreis of op het werk. Hoe is dat, als je heel je leven moet wachten tot iemand tijd voor je heeft of maakt? In de zorg gaat het voortdurend over ‘kwaliteit van leven’, maar realiseren we ons wel dat heel wat mensen voor de waarde van hun bestaan afhankelijk zijn van anderen?
Wanneer je in een wankele toestand bent geraakt en je dan omringd weet door professionals en mantelzorgers die zich met al hun toewijding voor je schrap zetten, werkt dat heel troostend – daar kan ik nu live verslag van doen. En ook door andere ervaringen denk ik dat het in de Nederlandse zorg niet schort aan inzet voor degenen die er afhankelijk van zijn. Maar wat blijft knagen is de veranderende tijdgeest, die de lof zingt van zelfstandigheid, maar daarmee de hulpvrager tussen neus en lippen door degradeert tot kneus, tweederangs figuur of zelfs profiteur. ‘Ziek’ is geen scheldwoord, maar een signaal dat zorgzaamheid geboden is.