Markant

Bij een koffiebar in de hal van het congres zie ik een bekende die net als ik even een moment voor zichzelf heeft gezocht. Ze ziet er anders uit, met een nieuw kapsel en een vlotte  sjaal, maar het is toch echt Heleen Evenhuis, de Rotterdamse hoogleraar geneeskunde voor verstandelijk gehandicapten. Ze heeft zojuist een sabbatical achter de rug en maakt een ontspannen indruk.

Ik laat haar het boekje My boobs and me zien. Ze bladert het geïnteresseerd door. Het is een voorlichtingsboekje, gemaakt door Laurence Taggart van de University of Ulster. Hij presenteerde het vanochtend, samen met twee andere onderzoekers van zijn universiteit. In Ierland blijken begeleiders maar weinig over borstkanker te weten. Ze besteden nauwelijks aandacht aan de fysieke gezondheid van de mensen die ze ondersteunen. Bij screenings voor borstkanker komt de helft van de gehandicapte vrouwen niet opdagen.

Na afloop van zijn presentatie vertelde Taggart me dat zijn boekje echter niet is gericht op de begeleiders. 'We moeten het hebben van de vrouwen die op het omslag staan zelf.' Drie zelfbewuste verstandelijk gehandicapte vrouwen.

Met onze cappucino zoeken we een rustig plekje op het terras. Evenhuis is bezorgd. Door veranderingen in de AWBZ wordt het moeilijker om organisaties in de zorg te laten deelnemen aan onderzoek. Begeleiders hebben geen tijd meer om data te verzamelen en vast te leggen. Maar dan vertelt ze over de samenwerking met Conny Kooijman van Onderling Sterk die de hele screening op gezondheid bij haar heeft doorlopen. Enthousiast en in staat om mee te denken over wat mensen wel en niet begrijpen. Het liefst zou ze alle leden van Onderling Sterk vragen om ambassadeur voor haar onderzoek te worden.

Johan de Koning                                                                                        

johandekoning@tijdschriftmarkant.nl