Digitale revolutie!
01 december 2011 door Gerard Nass
De wereld verandert in rap tempo, en internet is bijna een eerste levensbehoefte geworden. Dat lijkt ook tot de gehandicaptensector doorgedrongen, al is aansluiten op het Wereld Wijde Web wel een uitdaging voor een sector waarin ‘buiten’ van huis uit niet zo belangrijk was. Je ziet het aan het soort initiatieven tot nu toe: veel intranetten en speciale, vaak kostbare voorzieningen. Daarnaast is iedereen weer vooral druk voor, in plaats van met de mensen. Het lijkt een oude Pavlov-reactie: inrichtingen bouwen, maar nu digitaal, terwijl vooral sociale media zoveel kansen bieden op vermaatschappelijking. Afstanden worden korter en sociale contacten makkelijker. Daarvoor moeten mensen met een beperking er wel zelf, stap voor stap, mee aan de slag kunnen. Dat betekent investeren in hun eigen regie en vervolgens in kennis. Ondersteuning start dan vooral met bescheidenheid; als wij iets willen betekenen moeten wij luisteren naar en leren van de mensen. Dan zal blijken dat zij alles normaal willen waar kan, en (alleen) speciaal waar het moet.
Onze mensen willen naar buiten en meedoen, geen betutteling en krampachtige angst ‘om wat er allemaal fout kan gaan’. Dat kan in een normale omgeving op ‘menselijke maat’, die je een reëel beeld geeft van je mogelijkheden. En met die mogelijkheden ga je aan de slag. Meedoen in de echte wereld, met kansen om te vallen, en iemand die je weer helpt opstaan, want dan wordt je sterker, zichtbaarder en beslis je mee.
Daar komt nog wat bij. In onze sector weten we hoe we moeilijke zaken eenvoudig moeten uitleggen. Daarmee bezitten we kennis waar meer mensen in onze alsmaar ingewikkeldere maatschappij profijt van hebben. Denk aan analfabeten, laaggeletterden en digibeten. De toekomst ligt dus ‘buiten’, en bij het toegankelijker maken van het reguliere internet. Dat kost ook minder aan dure speciale voorzieningen. Zo verdienen we nog een centje. Dat geld kunnen we vervolgens weer investeren in scholing. Wanneer we daarbij dan ook nog echt luisteren naar de mensen zelf, creëren we misschien ook onze eigen Arabische lente.
Gerard Nass, directeur stichting ZetNet en manager Steffie.nl.
Wetenschappelijk onderbouwde zorgverbetering
30 mei 2011 door Heleen Evenhuis en Marcel Schellart
Zorgaanbieders zijn toenemend betrokken bij door universiteiten of specialisten in opleiding geëntameerd wetenschappelijk onderzoek en door Vilans begeleide zorgverbeteringsprojecten, waarbij steeds van buitenaf een structuur is aangebracht. Dit leidt er echter niet altijd toe dat zij nu ook eigen innovaties systematisch gaan opzetten, evalueren en borgen. Een voorbeeld zijn de specifieke ‘teams’, zoals eetteams, slikteams, valteams, teams rond functionele achteruitgang. Te vaak wordt niet systematisch lering getrokken uit de resultaten, zowel inhoudelijk als procesmatig. Dit is een gemiste kans voor kennisvermeerdering waar andere zorgaanbieders ook wat aan zouden kunnen hebben.
Mooie dromen en barre feiten
02 mei 2011 door Madeleine Roovers
‘Wat moeten wij doen?’ Een oude ethische vraag. En nu richt deze vraag zich op de mogelijkheden om verlangens van kwetsbare mensen en rechten van kinderen in balans te brengen. En dat valt niet mee.
All Inclusive
02 mei 2011 door Kenturah van Slegtenhorst
Het VN-verdrag voor de rechten van mensen met een beperking bestaat sinds 2006. Dit verdrag zegt dat het hebben van een beperking mensen niet langer buiten de maatschappij mag plaatsen.
Zonniger perspectief voor onderzoek
24 februari 2011 door Carlo Schuengel
De VGN ontwikkelt een nieuw kennisbeleid en lobbyt voor een vervolg op het subsidieprogramma van ZonMw Zorg voor mensen met verstandelijke beperkingen. Goed van VGN. Mensen met verstandelijke beperkingen verdienen de hoogste kwaliteit aan zorg.
Pas op met medezeggenschap
24 januari 2011 door Jacques Thomas
Markant van december 2010 was gewijd aan medezeggenschap in de gehandicaptenzorg. De algemene teneur was dat het weliswaar moeilijk is om verstandelijk gehandicapten zelf in medezeggenschapsraden te hebben, maar dat het wel wenselijk is.
Oneens met Robert
25 november 2010 door Carlo Schuengel
Het boeiende portret van collega Robert Didden in Markant nummer 8 van oktober 2010 levert een aantal pittige uitspraken op waarmee men het eens of oneens kan zijn. Eindelijk discussie!
Aanvullend of onmisbaar?
27 september 2010
Hij stelt dat support de centrale doelstelling van onze ondersteuning aan cliënten is. Support wil zeggen dat je alleen dat van iemand overneemt, dat hij of zijn directe omgeving echt niet zelf kan. Om dat te kunnen, moet je wel heel goed weten wat iemand zelf kan of kan leren, wat zijn directe omgeving (al dan niet met een beetje hulp) kan betekenen en wat er zoal aan reguliere voorzieningen beschikbaar is. Support is iemand in zijn kracht zetten, zodat hij zo min mogelijk beroep op professionele ondersteuning hoeft te doen. Support is dus jezelf als professional zo veel mogelijk overbodig maken. En daarin schuilt volgens de notitie onze onmisbaarheid.
Een Tikkende tijdbom
02 november 2010
Jeugdigen met een lichte verstandelijke beperking (JLVG'ers) staan momenteel sterk in de belangstelling. Het gaat om een kwetsbare groep met een verhoogd risico om een psychiatrische aandoening te ontwikkelen of te worden veroordeeld voor een delict, terwijl de hulpverlening beperkt en fragmentarisch van aard is.
Bezuinigen op AWBZ is bedrog
01 juni 2010
Bij het zoeken naar bezuinigingsmogelijkheden blijft de zorgsector niet buiten beeld. Zo wordt steeds vaker de AWBZ genoemd. Daar zouden enkele miljarden te halen zijn.