Markant

Iedereen heeft recht op een gewoon leven, waarin je zelf beslist over hoe dat er uit ziet. Merkwaardig genoeg geldt dit verdrag nog niet in Nederland. Ik heb daar overigens wel een verklaring voor.
Het verdrag is in het Engels opgesteld en het stuurt wereldwijd aan op een inclusieve samenleving. In het Engelse woordje inclusive moet gelijk de verwarring zitten. Onze gehandicaptenzorg is immers al jarenlang inclusive, net als vakanties. Het is daarom niet zo gek, als mensen zouden denken dat gehandicapten in Nederland wel heel blije mensen moeten zijn. Het verschil is dat gewone mensen na zo’n all inclusive leventje weer naar huis gaan. Thuis zijn ze blij dat ze alles zelf weer kunnen bepalen.
Mensen zijn niet gelijk, maar wel gelijkwaardig. Ook verschillen universele behoeften niet. Dit VN-verdrag geeft ons de kaders om de gelijkwaardigheid van mensen te waarborgen. Zolang het nog niet geldt, moeten we hoe dan ook werken aan een gewoon leven voor iedereen.
In een gewoon leven heb je een woning met privacy en kies je zelf je huisgenoten. Je gaat uit. Je komt te laat thuis. Je gaat naar de plaatselijke sportclub en in de buurt naar school. Je bent huiseigenaar of hebt te maken met een woningbouwvereniging. Je hebt een werkgever en als je zorg nodig hebt, regel je dat met een andere organisatie. Je bent zo nu en dan chagrijnig en gaat zo vaak je wilt naar feestjes. Je kan met de auto of het OV reizen en op z’n tijd geniet je van een welverdiende vakantie. Dat kan zelfs all inclusive als je daar echt van houdt.

Keturah van Slegtenhorst,
Doezijn Ideeën en Projecten