Markant

Nu er grote veranderingen aankomen in de gehandicaptenzorg, worden kwaliteitsinstrumenten en ondersteuningsplannen nog belangrijker dan ze al waren. Zorgboerderijen zijn bijvoorbeeld voor zestig procent van hun inkomsten afhankelijk van persoonsgebonden budgetten. Of gemeenten die ook gaan uitkeren, of dat ze op een andere manieren de zorgboerderijen in stand willen houden, moet nog blijken. De zorgboeren treden die nieuwe situatie zo optimistisch mogelijk tegemoet, met in hun hand een nieuw kwaliteitssysteem.
Ook de brancheorganisatie van alle aanbieders in de gehandicaptensector, dus niet alleen de boerderijen, de VGN, heeft een nieuw kwaliteitskader ontwikkeld. Daarvoor worden de zorg- of ondersteuningsplannen als uitgangspunt genomen en ervaringen van cliënten spelen er een belangrijke rol in. Handig en verstandig, lijkt me. Maar hoe komen die ondersteuningsplannen eigenlijk tot stand?
Cliënten worden in de praktijk helaas niet altijd betrokken bij de bespreking van hun eigen plan. Als dat wel het geval is, weten ze vaak niet wie de andere aanwezigen zijn. En de meerderheid krijgt na afloop geen exemplaar van het plan. Oei.
Dit blijkt uit de eerste resultaten van het promotieonderzoek van Marjolein Herps, die ze presenteerde op Focus op Onderzoek. Na afloop vertelde de onderzoekster, dat vaak bij het maken van een afspraak voor een interview al duidelijk wordt hoe de situatie is. Soms kreeg ze een begeleider aan de lijn, die zei: ik moet wel even aan mijn cliënt vragen of hij dat wil en dan samen met hem in zijn agenda kijken. Dan weet je eigenlijk al dat het goed zit. Bejegening dus, de factor die je moeilijk kunt meten en die overal invloed op heeft. Maar in het nieuwe kwaliteitskader is aandacht voor de relatie tussen begeleiders en cliënten. En er wordt gewerkt aan een nieuwe handreiking voor het maken van ondersteuningsplannen.
 
Johan de Koning
johandekoning@tijdschriftmarkant.nl