Markant

Mogen mensen met een verstandelijke beperking kinderen krijgen? Dat was de ethische kwestie van de voorbije zomer, in de herhaling vanwege baby Hendrikus. In Trouw betoogde Hans Reinders dat alleen het stellen van die vraag al discriminerend is. In Markant nummer 7, in het artikel over bejegening, zegt Herman Meininger echter dat in extreme situaties gedwongen sterilisatie moreel verantwoord kan zijn. Beiden zijn ethicus en hoogleraar aan de VU en ik ben geneigd hen beiden gelijk te geven, alsof er geen tegenstelling in hun uitlatingen zit.
Wat vinden kinderen van verstandelijk gehandicapte ouders er zelf van? Kruispunt TV herhaalde op 16 augustus een documentaire waarin drie van hen hun aangrijpende verhaal deden. Nog dagelijks ervaren ze de gevolgen van hun problematische jeugd. Toch zeggen zij expliciet dat ze de discussie over ouderschap van verstandelijk gehandicapten niet begrijpen. Hadden zij er soms niet mogen zijn? Trouw liet op 8 augustus echter een dochter van verstandelijk gehandicapte ouders aan het woord die onomwonden zegt: ‘Mijn ouders hadden nooit kinderen mogen krijgen. Over zo’n jeugd kom je namelijk niet meer heen.’
Is het zwart of wit, of zijn sommige vragen te moeilijk om ze op een abstract niveau te beantwoorden? Ik ga lezen.