Markant

Het was een enthousiast verhaal, met als kop The sky is the limit, maar er werden ook nuances in aangebracht. Als je de beschikbare financiële middelen gebruikt om mensen met beperkingen te ondersteunen in hun deelname aan de samenleving, gaat dat logischerwijs ten koste van de kwaliteit van speciale voorzieningen. Dat bleek in de VS het geval te zijn en dat hebben we sindsdien ook in Nederland ondervonden. Hoe staat het er nu voor in de VS?
Ook in Amerika blijkt voor mensen met beperkingen het paradijs nog niet te zijn aangebroken. Er zijn lange wachtlijsten voor woningen in de samenleving en het inclusieve onderwijs leidt nog niet tot voldoende kansen in het volwassen leven.
We kunnen de VS denk ik beter gebruiken als spiegel dan als gidsland. Een belangrijk verschil is dat er in de VS sinds 1787 een grotere rol wordt toegekend aan wetgeving als middel tot verandering dan bij ons. Een ander verschil is dat in de VS het enthousiasme en het optimisme altijd groter zijn. 'Ze zien hier altijd eerst het positieve in het gedrag van een kind', zei een deelnemer aan de studiereis in 1996. 'Wij zijn altijd veel te schijterig', mopperde een ander.
In 2010 is het de nieuwe zorgwet van Obama die de hoop op inclusie versterkt. Terwijl we in Nederland jarenlang sleutelen aan een bekostigingssysteem dat intramurale en extramurale voorzieningen evenredig zou moeten bedelen, krijgen instellingen in de VS die wonen in de samenleving mogelijk maken er zes procent bovenop. Daar moet het woord 'rondrekenen' nog worden uitgevonden.

Johan de Koning
johandekoning@tijdschriftmarkant.nl