Markant

Het wemelt kennelijk van de initiatieven van mensen die inzien dat eten voor mensen met een handicap minstens zo belangrijk is als voor anderen. Dat het lekker moet zijn, dat de maaltijd een belangrijk sociaal moment is, en dat het leuk is om betrokken te zijn bij de voorbereiding en het koken zelf.
Jammer dat we niet van al die uitnodigingen gebruik konden maken, want als ik op reportage ben, blijf ik altijd graag mee-eten. Tijdens de maaltijd gaan de maskers af en leer je de mensen beter kennen. Als journalist kun je nauwelijks verder treden in de intieme wereld van anderen.
U mag hier uit afleiden dat het geen straf was om dit themanummer te maken. Toch heb ik ook een medewerker horen klagen. Hem hadden we gevraagd het beleid in kaart te brengen. Papier vreten dus. Helaas kon hij de geschikte kost niet vinden. Visiedocumenten, kwaliteitsinstrumenten, beleidsnotities - de smaak van eten kwam er niet in voor.
Vreemd. Misschien lezen managers en bestuurders de verkeerde boeken. In de winkel zie ik vaak boekjes liggen over bijvoorbeeld Winnie-de-Poeh en het management. Daarin staat dat je veel van deze beer kunt leren als je een trede hoger wilt komen op de maatschappelijke ladder. Zo wordt hun werkelijkheid verdraaid. Winnie-de-Poeh zoekt echt iets anders. Lees dus deze kerstvakantie de echte Poeh en schuif aan, ergens binnen de organisatie die u leidt.