Markant

‘Residentiële instellingen die een negatieve invloed hebben op de gezondheid en ontwikkeling van kinderen en jongeren moeten worden vervangen door hoogwaardige ondersteuning in de samenleving.’
Als ik dat zou schrijven, dan zou u denken dat ik een opvatting poneerde in de vaderlandse discussie over inclusie versus instellingszorg. Het is echter een citaat uit de ‘Europese declaratie over de gezondheid van kinderen en jongeren met verstandelijke beperkingen en hun families’, die eind vorig jaar werd opgesteld door de World Health Organization. Volgens die declaratie, waarop prof. Leopold Curfs me attendeerde, hebben kinderen met verstandelijke beperkingen het recht om op te groeien in een gezinsomgeving. De ondersteuning moet worden gericht op het verbeteren van gezondheid en welbevinden, en deelname aan de samenleving. Opname in instellingen moet daarmee worden uitgesloten (‘eliminated’).
Europa, je kunt er niet meer omheen.
We denken dat ratificatie van het VN-verdrag een zaak is waar de Nederlandse regering uitgebreid over moet discussiëren, maar volgens de WHO bepaalt de Europese Commissie wat er gebeurt.
We denken dat we met de Wmo heel origineel de zorg op lokaal niveau organiseren, maar uit onderzoek van Evelien Tonkens blijkt dat we slechts vorm geven aan een ontwikkeling die in heel Europa plaatsvindt.
We denken dat de NMa in de weg loopt als we op regionaal niveau goede afspraken tussen zorgaanbieders willen maken, maar in werkelijkheid hebben we last van het Europees gerechtshof.
We denken dat ZonMw-consortia hoogstandjes van samenwerking zijn, maar in werkelijkheid is onderzoek dat echt iets mag kosten internationaal.
We denken dat een discussie over IQ-grenzen zinvol is, maar op Europees, nee op wereldniveau is die discussie allang beslist.
Terwijl we gezellig zitten te discussiëren aan de keukentafel, denk ik wel eens: zien we wel, dat dit niet het centrum van de wereld is?