Markant

Je zorgt ervoor dat deze mensen hun verzekerd recht op begeleiding verliezen en je ontneemt ze de mogelijkheid om een persoonsgebonden budget aan te vragen. Het geld dat je daardoor overhoudt geef je aan instellingen, die het kunnen gebruiken voor extra handen aan het bed. Daar mogen die cliënten dan in gaan liggen.
Dat zou ik kunnen begrijpen. Maar van de brief waarin staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten haar visie op langdurige zorg beschrijft, begrijp ik heel weinig. Zij neemt wel die maatregelen, maar schrijft dat ze daarmee de zelfredzaamheid van cliënten wil bevorderen. Hoe kan dat?
De brief hangt van ongerijmdheden aan elkaar. Het pgb blijft beschikbaar voor mensen die recht hebben op verblijf in een instelling. Dat zijn volgens mij de mensen die er doorgaans geen behoefte aan hebben en voor wie de regeling oorspronkelijk niet was bedoeld. Om de positie van cliënten te verstevigen wil de staatssecretaris ‘cliëntvolgende bekostiging’ opzetten. Dat is toch een pgb? In de Volkskrant zegt ze trots dat cliënten inspraak krijgen in hun zorgplan. Mooie boel! Wie krijgt dan de regie? De mensen die rond het bed staan?
De rijksoverheid wil de verantwoordelijkheid voor begeleiding van mensen met beperkingen en anderen overdragen aan gemeenten. Tot nog toe heb ik begrip gehad voor de bezwaren daartegen. Maar na lezing van de brief van de staatssecretaris, begin ik te denken dat de zorg bij gemeenten in betere handen is.