Markant

Bij veel mensen met beperkingen lijkt momenteel de paniek toe te slaan. Niet alleen bij pgb-houders, maar bijvoorbeeld ook bij mensen die gebruik maken van gespecialiseerde voorzieningen. ‘Ik moet er niet aan denken dat Boogh er niet meer zou zijn’, zegt een vrouw die overdag een activiteitencentrum voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel bezoekt.
Niet alleen voor haarzelf, maar ook voor haar man en kinderen, zou het volgens haar een ramp zijn als ze thuis kwam te zitten.
Aanleiding voor de paniek is het voornemen van staatssecretaris Veldhuizen van Zanten om begeleiding over te hevelen van de AWBZ naar de Wmo. Gemeenten worden dan verantwoordelijk voor de uitvoering. Voor een organisatie als Boogh, die regionaal werkt, betekent die overgang dat ze straks 35 gemeenten ervan moeten overtuigen dat wat zij doen de beste oplossing is voor burgers - want zo gaan zij straks heten - met NAH. Bij de directeur roept dit doemscenario’s op. Als Boogh de exploitatie straks niet rond krijgt en daardoor verdwijnt, zullen bezoekers van de activiteitencentra mogelijk in verpleeghuizen belanden.
In het pgb-debat roert de gehele oppositie zich flink, maar over dit onderwerp maakt men zich minder druk. Tijdens het laatste Kamerdebat brak alleen de ChristenUnie een lans voor gespecialiseerde voorzieningen. Agnes Wolbert, de woordvoerder van de grootste oppositiepartij PvdA, zegt in deze Markant dat er veel ‘onnodige angst’ is. Juist als gemeenten de volle verantwoordelijkheid krijgen, zullen ze zich gaan inspannen, verwacht zij. Als we uitzonderingen gaan maken, wordt de overgang juist moeilijker.
Helaas kan niemand in de toekomst kijken. Of gespecialiseerde voorzieningen straks onder de AWBZ of de Wmo vallen, zou eigenlijk niet uit mogen maken. Dat betekent dat er bij de veranderingen die in aantocht zijn, met speciale aandacht moet worden gekeken naar  de continuïteit van voorzieningen die niet voor niets bijzonder zijn.