Markant

Het lijkt zelfs alsof dat haast niemand opvalt, terwijl het een jaar of vijf geleden ondenkbaar zou zijn geweest. Iedereen was het er toen over eens dat cliëntenorganisaties de derde partij waren in onderhandelingen over zorgbeleid. Nog vijf jaar eerder waren zij het zelfs die met een rechterlijke uitspraak een staatssecretaris de munitie in handen gaven om geld vrij te maken voor het bestrijden van wachtlijsten. Nu wordt het budget van deze organisaties bijna gehalveerd. De overheid vindt het niet langer logisch om te betalen aan organisaties die het niet automatisch met haar eens zijn.
Verdwijnt daarmee de beschaving, zoals Ad Poppelaars vreest? Ik denk het niet, maar de continuïteit krijgt misschien op een ander niveau vorm. Medewerkers in de zorg vinden het steeds vanzelfsprekender dat zij niet alleen met hun cliënten te maken hebben. Ouders en verwanten worden niet alleen als een derde partij beschouwd, ze worden betrokken bij een ondersteuning die men gezamenlijk vorm geeft. Een goed voorbeeld hiervan is het gebruik van videomateriaal bij Promens Care. Deze organisatie vroeg ouders video’s te maken van hun kinderen, die zich niet in gesproken taal kunnen uitdrukken, voordat zij in een woongroep gingen wonen. Met de uitleg van de ouders, konden de nieuwe begeleiders al vooraf de eigen taal van de kinderen leren.
Zo krijgen zowel de kinderen als de begeleiders wat zij nodig hebben. En de ouders? Misschien is het een idee om de videocamera’s niet weg te gooien, maar te gebruiken voor opnamen in de nieuwe woning. Deze worden dan opgenomen in een digitaal zorgplan, waartoe ook de ouders toegang hebben. Zo ontwikkelt de beschaving zich ritselend verder.